دانشگاه شاهدجامعهشناسی سیاسی جهان اسلام2980-937171420190321The Influence of Extreme Right-wing anti-Palestinian Russian Israelis on the Growth of Neo-Nazi Jewish Groups in Israelتأثیر راستگرایی افراطی اسرائیلیهای روستبار ضد فلسطینیان بر رشد گروههای یهودی نئونازی در اسرائیل12898610.22070/iws.2019.3474.1609FAمحمدپاکدامندانشجوی دکتری جامعهشناسی سیاسی دانشگاه امام صادق(ع))ابوذرگوهری مقدمدانشیار علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق (ع)Journal Article20181126One of the most important sources of extremism is dissatisfaction and a sense of failure that can create an extreme tendency to nurture unity and otherness, on the basis of common features of "Us" and differences with "Others". But the definition of these two groups is not fixed, rather with the spread of extremism and right-wingness, the "Us" becomes more limited and "Others" grows larger. The purpose of this study was to investigate the effect of extreme anti-Arab right-wingness and the effect of this otherness on the growth of Jewish neo-Nazi groups in Israel. This research is a descriptive-analytical study of post-event type and its required data were collected by reviewing existing documents and statistics on Jewish neo-Nazi groups. In the present article, Israeli Russians are considered as one of the most dissatisfied caste inhabitants of the occupied territories. This study, after examining the causes of Israeli Russian dissatisfaction and identifying its constituents and reproducing factors, points to the growth of the Israeli right-wing Beiteinu Party, led by the Russian Israeli, Avigdor Lieberman, as well as to the propensity of Russians, the Israel's most populous ethnic group, towards this party. Lieberman and the Yisrael Beiteinu party beat on the drum of hostility towards the Arabs and work to unite the insiders by adopting the most aggressive anti-Palestinian approaches. This otherness, which reaches its maximum level during the war, produces violence against Arab enemies and increases social mobilization; but the findings of the study show that after the war, violence and otherness will go on within the Zionist community. And by limiting the group of "insiders," it diverts the arrow from aiming at the Arab foreign enemy to the domestic opposition.Therefore, this dualization as a double-edged sword, though in the short run, will encourage social mobilization among the Israelis, in the long run, will develop the otherness within the Zionist community and provides a platform for ethnic conflicts.یکی از مهمترین منابع افراطگرایی، نارضایتی و احساس شکست است که میتواند تمایل افراطی را برای غیریتسازی و اتحاد برمبنای اشتراکهای «خودیها» و تفاوتهای موجود با «دیگران» ایجادکند؛ اما تعریف این دو گروه، ایستا نیست بلکه به میزان گسترش افراطیگری و راستگرایی، «خودیها» محدودتر و «دیگران» گستردهتر میشوند.<br /> هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر راستگرایی افراطی، ضد عربها و تأثیر این غیریتسازی بر رشد گروههای نئؤنازی یهودی در اسرائیل است؛ این پژوهش، مطالعهای توصیفی- تحلیلی از نوع پسواقعهای بوده و دادههای مورد نیاز آن با بررسی اسناد و آمارهای موجود درباره گروههای نئونازی یهودی جمعآوریشدهاست.<br /> در نوشتار حاضر، روسهای اسرائیلی، در مقام یکی از ناراضیترین کاستهای ساکن سرزمینهای اشغالی بررسیشدهاند؛ این پژوهش، پس از بررسی جوانب نارضایتی روسهای اسرائیلی و بیان عوامل شکلگیری و زایایی آن، به رشد حزب راستگرای افراطی اسرائیل بیتنو به زعامت <em>آویگدور لیبرمن</em> روستبار و همچنین اقبال روسها در جایگاه پرجمعیتترین گروه قومیتی، به این حزب میپردازد.<br /> <em>لیبرمن</em> و حزب اسرائیل بیتنو بر طبل دشمنی با عربها میکوبند و با اتخاذ شدیدترین رویکردها ضد فلسطینیان، برای متحدکردن خودیها تلاشمیکنند؛ این غیریتسازی که در زمان جنگ به حداکثر میزان خود میرسد، مولد خشونت ضد دشمنان عرب و افزایش بسیج اجتماعی است؛ اما یافتههای این تحقیق نشانمیدهند که پس از پایان جنگ، خشونت و غیریتسازی درون جامعه صهیونیستی جریانمییابد و با تحدید گروه «خودیها»، نوک پیکان را از دشمن خارجی عرب متوجه مخالفان داخلیمیکند؛ بنابراین این غیریتسازی بهمثابه شمشیری دولبه، اگرچه در کوتاهمدت، بسیج اجتماعی میان اسرائیلیها را موجبمیشود، در بلندمدت، تسری غیریتسازی به درون جامعه صهیونیستی و فراهمآمدن بستری برای تسویهحسابهای قومیتی را بهدنبالخواهدداشت.https://iws.shahed.ac.ir/article_986_a3d527f1ea9e39d3c8a4343ccff8785e.pdfدانشگاه شاهدجامعهشناسی سیاسی جهان اسلام2980-937171420190321Identifying the Causes of Genocide of Rohingya Muslims in Myanmarتبیین علل نسلکشی مسلمانان روهینگیا در میانمار295298110.22070/iws.2019.4030.1721FAرویاسلیمیدانشجوی ارشد روابط بینالملل دانشگاه اصفهاننوذرشفیعیدانشیار گروه روابط بینالملل دانشگاه اصفهانJournal Article20181029In recent years, Rohingya violence against Muslims in Myanmar has attracted the attention of public opinion, so the question has always been, "What is the reason for the catastrophic violence against Rohingya Muslims in Myanmar?" The hypothesis of the paper, examined in a descriptive-analytical way, is that the identity conflict between Rohingya Muslims and Burmese nationalists, which is also associated with political concerns, plays an important role in the genocide in Myanmar. Although the study of this issue is very important due to the sensitivity of the foreign policy of the Islamic Republic of Iran towards the Muslims of the world, it has received less attention in the field of research, and therefore, the writing of this article can be considered important. The findings of this article show that when social gaps, are politicalized, these gaps are more likely to be activated in the form of bloody conflicts. The practical translation of this statement is that the Myanmar nationalist mindset that the Muslims were trying to establish an Islamic state based on the Arakan kingdom caused their reaction to the Rohingya Muslims to be violent.طی سالهای اخیر، خشونت ضد مسلمانان روهینگیا در میانمار توجه افکار عمومی را به خود معطوفکردهاست لذا این پرسش همواره مطرح بوده که «دلیل بروز خشونتهای فاجعهبار ضد مسلمانان روهینگیا در میانمار چیست؟»؛ فرضیه مقاله که به روش توصیفی- تحلیلی بررسیشده، آن است که تعارض هویتی میان مسلمانان روهینگیا و ناسیونالیستهای برمهای که با نگرانیهای سیاسی نیز همراه شدهاست، نقشی مهم در بروز نسلکشی در میانمار برعهدهدارد؛ با آنکه بررسی این موضوع به دلیل حساسیت سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران نسبتبه مسلمانان جهان، بسیار اهمیتدارد اما ازلحاظ پژوهشی، به این موضوع در ایران کمتر توجهشدهاست و به همین دلیل، نگارش این مقاله میتواند بااهمیت تلقیشود.<br /> یافتههای این مقاله نشانمیدهند که هرگاه شکافهای اجتماعی، رنگ و بوی سیاسی بهخودگیرند، احتمال فعالشدن این شکافها در شکل بروز درگیریهای خونین افزایشمییابد؛ ترجمه عملی این گزاره، آن است که ذهنیت ناسیونالیستهای میانمار مبنیبر تلاش مسلمانان این کشور برای ایجاد حکومتی اسلامی برپایه پادشاهی آراکان، باعث شد که واکنش آنها نسبتبه مسلمانان روهینگیا، خشونتبار شود.https://iws.shahed.ac.ir/article_981_70d85832224698b1589fdf3f934c4a03.pdfدانشگاه شاهدجامعهشناسی سیاسی جهان اسلام2980-937171420190321A Comparative Study of Yemeni and Libyan Unrest: The Role of Weak Governmentsبررسی تطبیقی ناآرامیهای یمن و لیبی: نقش دولتهای ضعیف537298010.22070/iws.2019.4149.1742FAمهدیزیبائیاستادیار روابط بینالملل گروه علوم سیاسی دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)0000-0001-5600-8552Journal Article20181211The wave of Arab unrest in early 2011 that affected all Arab countries except Qatar and the United Arab Emirates in the Middle East and North Africa, has greatly affected the role played by the actors involved in this event internationally. These actors can be divided into four categories according to their performance and results: A. Those parts of Arab countries such as Saudi Arabia, Jordan and Morocco that were able to ride the tide of unrest inside and sometimes outside the relevant boundaries, make the unrest a pretext for promoting their national interests. B. The countries of Tunisia and Egypt, which witnessed an apparent revolution, that is to say, a kind of refolution (reform revolution) in which the remnants of the former political system in the form of a secret government confronted the course of the revolution and then returned to power through a coup or electoral system. C. The states of Bahrain and Syria, which were similar in terms of minority ruling the majority and involvement of foreign forces in the process of democratic and legal demands of the people, were similar. Finally, the unrest in Yemen and Libya has led to the collapse of the political system in these countries due to "civil war, violent popular demands, activism of extremist Islamic movements, etc." Given the lack of government-society solidarity in Yemen and Libya during the pre-2011 unrest, this paper attempts to comparatively examine some of the common elements in the emergence and management of the 2011 unrest in these countries using the state theory in historical sociologyموج ناآرامیهای عربی که در اوایل سال 2011، تمامی کشورهای عرب را بهاستثنای قطر و امارات متحده عربی در خاورمیانه و شمال آفریقا متأثرکرد، بر نقشآفرینی بازیگران درگیر در این واقعه در سطح بینالملل، بسیار تأثیرداشتهاست؛ دراینراستا بازیگران یادشده را میتوان برحسب عملکرد آنها و نتایج حاصل به چهار دسته تقسیمکرد:<br /> الف- آن بخش از کشورهای عرب نظیر «عربستان، اردن و مراکش» که توانستند بر موج ناآرامی در داخل سوار شوند و گاه در خارج از مرزهای مربوط، ناآرامیهای یادشده را دستاویزی برای ارتقای منافع ملی خود قراردهند.<br /> ب- کشورهای تونس و مصر که شاهد انقلابی ظاهری و بهعبارتبهتر، نوعی اصقلاب (انقلاب اصلاحاتی) بودند بهطوریکه بقایای نظام سیاسی پیشین در شکل دولت پنهان به مقابله با جریان انقلاب برخاستند و سپس بهواسطه کودتا یا نظام انتخابات بهقدرتبازگشتند.<br /> ج- کشورهای بحرین و سوریه که از منظر حکومت اقلیت بر اکثریت و دخالت نیروهای خارجی بر روند مطالبات قانونی و دموکراتیک مردم، دارای شباهت بودند.<br /> د-درنهایت، ناآرامیهای یمن و لیبی به دلیل «بروز جنگ داخلی، به خشونت گراییدن مطالبات مردمی، فعالیت جریانهای اسلامی افراطگرا و ... »، تبدیل وضعیت نظام سیاسی حاکم در این کشورها به دولت فروپاشیده را سببشدهاست.<br /> مقاله حاضر با فرض فقدان همبستگی دولت- جامعه در یمن و لیبی، طی دوره پیش از بروز ناآرامیهای سال 2011 سعیدارد با استفاده از نظریه دولت در جامعهشناسی تاریخی بهطورتطبیقی، برخی از عناصر مشترک در پیدایی و هدایت ناآرامیهای سال 2011 را در کشورهای یادشده بررسیکند.https://iws.shahed.ac.ir/article_980_54504af9e442829f86a5e1613ce9e03c.pdfدانشگاه شاهدجامعهشناسی سیاسی جهان اسلام2980-937171420190321The Role of Ideology in the Process of the Revolutionary Movement
(Comparison of Iran and Nicaraguan revolutions)نقش ایدئولوژی در فرایند جنبش انقلابی (مقایسه انقلابهای ایران و نیکاراگوئه)739897710.22070/iws.2019.3605.1643FAمحمدفرهادیاستادیار جامعهشناسی دانشگاه رازی0000-0001-6414-0342علیپورخیریکارشناسیارشد جامعهشناسی انقلابJournal Article20190101Comparing the role of ideology in the process of the revolutionary movement of Iran and Nicaragua is the central issue of this paper.It is argued, therefore, that these two revolutions introduced new varieties of revolutions that led to the revision of theories of revolution to the extent that the role of ideology in these revolutions has drawn the attention of scholars in this field to cultural elements in explaining the revolution.The role of ideology and the categories of mass consciousness in explaining revolutions is still debated, and only empirical research with reference to specific revolutions can put one's reasoning in the forefront. Referring to revolutions and the study of the role of ideology is to study the role of consciousness in the processes of fundamental change in society.This article examines two major revolutions that have had the most references in studying the role of ideology in theories of revolution. The method of the paper is comparative and its information is obtained from existing analytical-theoretical data. The paper's conclusion is based on the assumption that ideology has played an influential role in the Iranian and Nicaraguan revolution; from this point of view, the present study argues that despite the underlying differences and even differences in the content of ideologies in the two revolutions, the role of ideology in mobilizing the masses in the two countries have many similarities.
مقایسه نقش ایدئولوژی در فرایند جنبش انقلابی ایران و نیکاراگوئه، مسئله مرکزی این نوشته است؛ دراینراستا استدلالمیکند، این دو انقلاب، گونههایی جدید از انقلابها را معرفیکردند که به تجدیدنظر در نظریات انقلاب منجرشدند تاجاییکه نقش ایدئولوژی در این انقلابها، جلب توجه متفکران این حوزه را به عناصر فرهنگی در تبیین انقلاب درپیداشتهاست. هنوز نقش ایدئولوژی و مقولات مربوط به آگاهی جمعی در تبیین انقلابها محل گفتگو است و تنها تحقیقهای تجربی با ارجاع به انقلابهای مشخص میتواند استدلال یک طرف را در مقام برتر بنشاند. رجوع به انقلابها و مطالعه نقش ایدئولوژی، درراستای مطالعه نقش آگاهی در فرایندهای دگرگونی بنیادی در جامعه است.<br /> این مقاله، دو انقلاب مهم را بررسیمیکند که بیشترین ارجاع را در مطالعه نقش ایدئولوژی در نظریات انقلاب داشتهاند. روش مقاله، مقایسهای-تطبیقی است و اطلاعات آن از دادههای تحلیلی- نظری موجود فراهم آمدهاست. نتیجه مقاله بر این فرض، استوار است که ایدئولوژی، نقشی مؤثر در انقلاب ایران و نیکاراگوئه ایفاکردهاست؛ از این منظر، نوشته حاضر در نتیجه تحقیق استدلالمیکند که با وجود تفاوتهای زمینهای و حتی اختلاف در محتوای ایدئولوژی در دو انقلاب، نقش ایدئولوژی در بسیج تودهایِ دو کشور دارای شباهتهای بسیار است.https://iws.shahed.ac.ir/article_977_3d28ae68f47c2c67eca8aa8a31804b93.pdfدانشگاه شاهدجامعهشناسی سیاسی جهان اسلام2980-937171420190321The Reaction of the Student Movement of the 1960s to the Identity of Political Forces The National Front, the Tudeh Party, the Traditional Clerics and the Freedom Movement of Iranواکنش جنبش دانشجوییِ دهه 1340 به سبکهای هویتیِ نیروهای سیاسیجبهه ملی، حزب توده، روحانیان سنتی و نهضت آزادی9912497610.22070/iws.2019.4204.1751FAمحسنخلیلیاستاد گروه علوم سیاسی دانشگاه فردوسی مشهدسیدمحسنموسوی زاده جزایریدانشجوی دکتری علوم سیاسی پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعیسیدعبدالامیرنبویدانشیار گروه مطالعات اجتماعی پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی0000-0002-0469-173XJournal Article20181119The relative freedom of the Pahlavi government in the early 60s provided an opportunity for the student movement to rebuild and re-operate in Iran. The student movement led to radicalization due to the political repression of the 1950s, disappointment from reformist methods and the guerrilla struggle in some Third World countries; during this period, some political and social parties and forces such as the National Front, the Tudeh Party, the Traditional Clerics, and Freedom Movement Define legitimate, planed and resistance identities and encourage students to accept the effectiveness of reformist actions. The question of how students reacted to legitimate identities, the programmers and resistance of the National Front, the Tudeh Party, traditional clergy and religious intellectuals in the 1960s is the subject of this article. The theoretical framework of the paper is Castells' identity and the method used is comparative writing. The results showed that the lack of harmony between the legitimate, planned, and resistant identities of political forces (the National Front, the Tudeh Party, traditional clergy, and the Freedom Movement) with the students' expectations the political forces were driven away from the student movementآزادی نسبی اوایل دهه 1340 در حکومت پهلوی، فرصتی برای بازسازی و فعالیت دوباره جنبش دانشجویی در ایران فراهمآورد. جنبش دانشجویی بهدلیل سرکوب سیاسی دهه1330، ناامیدی از روشهای رفورمیستی و چیرگی مبارزات چریکی در برخی کشورهای جهان سوم، بهسوی رادیکالشدن سوقیافت؛ در این دوران، برخی از احزاب و نیروهای سیاسی و اجتماعی مانند جبهه ملی، حزب توده، روحانیان سنتی و نهضت آزادی سعیکردند هویتهای مشروع، برنامهدار و مقاومت را تعریف و دانشجویان را به پذیرش اثربخشبودن اقدامهای اصلاحگرانه (رفورمیستی) ترغیبکنند؛ این مسئله که دانشجویان در دهه 1340 چه واکنشی به هویتهای مشروع، برنامهدار و مقاومت جبهه ملی، حزب توده، روحانیان سنتی و روشنفکران دینی داشتند، موضوع این نوشتار است.<br /> چارچوب نظری مقاله، هویت «کاستلز» و روش بهکاررفته در نوشتار تطبیقی است. نتیجه تحقیق نشانداد که انطباقنداشتن هویتهای مشروع، برنامهدار و مقاومتِ نیروهای سیاسی (جبهه ملی، حزب توده، روحانیان سنتی و نهضت آزادی) با انتظارات دانشجویان، طرد آنها را ازسوی جنبش دانشجویی سببشد.https://iws.shahed.ac.ir/article_976_73ad75db76c31441b6e82f023979a9b6.pdfدانشگاه شاهدجامعهشناسی سیاسی جهان اسلام2980-937171420190321An analysis of the representation of Islam and Iran in the “Madam Secretary” seriesتحلیلی بر بازنمایی اسلام و ایران در سریال خانم وزیر12515297910.22070/iws.2019.3751.1669FAسعیدهمرادی فردانشجوی دکتری روابط بینالملل دانشگاه اصفهانعنایت اللهیزدانیدانشیار گروه علوم سیاسی دانشگاه اصفهانJournal Article20181025In today's world, the boundary between entertainment, information, and politics is blurred by the use of the media. Hollywood cinema is one of the media that, by means of representation, blurs the boundary between simulation and reality and the result of this confusion is labeled as "the acute reality or super reality". Given this, it could be argued that Hollywood cinema and its coding domination may be the main source of acute reality for Hollywood as an efficient actor in US foreign policy has sought to redefine the concept of a new enemy after the collapse of communism. Meanwhile, after the victory of the Islamic Revolution, presenting a negative image of Islam and Iran became one of Hollywood's options in American foreign policy. The present study attempts to explain the role of Hollywood cinema in encoding and negative portrayal of Islam and Iran in the world as well as describing the gap between reality and acute reality. Hollywood's attempt to make anti-Iranian and anti-Islamic films has raised a number of questions for scholars such as "How has Hollywood cinema represented Islam and Iran and how has it made them so prominent in the world?" And what effect did this representation have on audience opinion? "The basis of this research is the 22-part "Madam Secretary," television series which has been investigated by the semiotic method of John Fisk's three-level analysis. The result of this film's analysis revolves around two themes: first we can see US efforts to encode and politically represent the Middle East countries, and later, the process of peace talks with Iran to prevent war and help global peace and security are portrayed in the series, which ultimately make the reality of the 'real thing' coded for the audienceدر جهان امروز، مرز میان سرگرمی، اطلاعات و سیاست با بهکارگیری رسانهها درهممیریزد. سینمای هالیوود ازجمله رسانههایی است که با استفاده از بازنمایی، مرز میان شبیهسازی و واقعیت را ازمیانبرده و حاصل این درهمآمیختگی، با نام «حاد واقعیت یا ابرواقعیت» بهمنصهظهوررسیدهاست؛ با درنظرداشتن این موضوع میتوان اینگونه بیانکرد که سینمای هالیوود و سلطه رمزگان آن، میتواند منشأ اصلی خلق حاد واقعیت باشد چراکه هالیوود بهعنوان بازیگری کارآمد در سیاست خارجی آمریکا بهدنبال بازتعریف مفهوم دشمن جدید پس از فروپاشی کمونیسم بودهاست؛ دراینمیان، پس از پیروزی انقلاب اسلامی، ارائه تصویری منفی از اسلام و ایران به یکی از گزینههای هالیوود در سیاست خارجی آمریکا تبدیلشد. در این پژوهش تلاششده، به تبیین نقش سینمای هالیوود در رمزگذاری و تصویرسازی منفی از اسلام و ایران در جهان و توصیف شکاف میان واقعیت و حاد واقعیت پرداختهشود.<br /> تلاش هالیوود برای ساخت فیلمهایی با مضمون ضدایرانی و ضداسلامی، پرسشهایی متعدد را در ذهن پژوهشگران بهوجودآوردهاست؛ پرسشهایی نظیر اینکه «چگونه سینمای هالیوود موجب بازنمایی و برجستهشدن اسلام و ایران در جهان شدهاست؟ و این بازنمایی چه تأثیری بر افکار مخاطبان داشتهاست؟».<br /> مبنای این پژوهش، مجموعه 22 قسمتی سریال «خانم وزیر» بوده که با روش نشانهشناختی سطوح سهگانه تحلیل جان فیسک بررسیشدهاست. نتیجهای که از تحلیل این فیلم، حاصل شد حول دو موضوع بازنماییشده: در آغاز میتوان تلاشهای آمریکا را برای رمزگذاری و بازنمایی سیاسی کشورهای خاورمیانه مشاهدهکرد و در مرحله بعد نیز، روند گفتگوهای (مذاکرات) صلح با ایران، برای جلوگیری از جنگ و کمک به صلح و امنیت جهانی در این سریال بهتصویرکشیدهشدهاست که درنهایت، واقعیت «امر واقع» طبق رمزها برای مخاطب ساختهمیشود.https://iws.shahed.ac.ir/article_979_1c139bda5cbaa14442b4b31afefbb739.pdfدانشگاه شاهدجامعهشناسی سیاسی جهان اسلام2980-937171420190321The Salafi Discourse of Sahwah: Semantic Conflict, Integration of Salafi Jurisprudence and Brotherhood Policyگفتمان سلفی صحوه: منازعه معنایی، تلفیق فقه سلفی و سیاست اخوانی15317497210.22070/iws.2019.3698.1663FAمهدیعوض پوردانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه یاسوجحمدالهاکوانیاستادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه یاسوجمنصورمیراحمدیاستاد علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتیJournal Article20181020After a century of hegemonic dignity, Wahhabi Salafi discourse has faced introspective challenges since the 1970s. The Sahwa (Awakening) discourse is one of the discourses that emerged as a challenge to the Wahhabi Salafi discourse in Saudi Arabia and sought to rethink the foundations of Wahhabi Salafi political thought. Using the discourse analysis of Laclau's and Mouffe's, the present paper examines how the Sahwah discourse and its semantic dispute with the Wahhabi Salafi discourse is formed. This discourse, while criticizing the prescription of "adherence" and political indifference in the Wahhabi Salafi discourse, by taking advantage of the Brotherhood's political teachings, and emphasizing the revival of the role of religion in society and politics, it has sought to deconstruct Salafi discourse and compete with Shia Islam discourse simultaneously.The findings of the article indicate that the ultimate goal of this discourse was to break the monopoly of the official Wahhabi discourse and to pursue politics and Islamization of society through political action; this discourse undermined the central political cause of the Wahhabi Salafi discourse, which is "subordination" to the rulers. Although the Sahwa was not hegemonic in official politics, and competing discourses seriously de-structured the slabs of Sahwa discourse, and prevented it from being hegemonic with the power of discourse and "power behind the discourse," yet In the social and cultural life of the Sunni Muslims, such discourses are valid and accessible. <br /> گفتمان سلفی وهابی پس از یک قرن منزلت هژمونیک، از دهه 1970 با چالشهای درونگفتمانی مواجه شدهاست. گفتمان صحوه (بیداری) یکی از گفتمانهایی است که در چالش با گفتمان سلفی وهابی در عربستان سعودی شکلگرفت و بهدنبال بازاندیشی در بنیادهای فکر سیاسی گفتمان سلفی وهابی بودهاست. مقاله حاضر با استفاده از تحلیل گفتمان لاکلاو و موفه به بررسی چگونگی شکلگیری و منازعه معنایی گفتمان صحوه با گفتمان سلفی وهابی میپردازد؛ این گفتمان، ضمن نقد تجویز «تبعیت» و بیتفاوتی سیاسی در گفتمان سلفی وهابی از آموزههای سیاسی اخوانالمسلمین بهرهگرفته و با تأکید بر احیای نقش دین در جامعه و سیاست، بهدنبال واسازی گفتمان سلفی و همزمان رقابت با گفتمان اسلام شیعی بودهاست.<br /> یافتههای مقاله نشانمیدهند که هدف نهایی این گفتمان، شکستن انحصار گفتمان رسمی وهابی و پرداختن به سیاست و اسلامیکردن جامعه از رهگذر کنش سیاسی بودهاست؛ این گفتمان توانست دال مرکزی سیاسی گفتمان سلفی وهابی را که «تبعیت» از حاکمان است، متزلزلکند. صحوه اگرچه در ساحت سیاست رسمی هژمون نشد و گفتمانهای رقیب بهصورت جدی به ساختارشکنی از دالهای گفتمان صحوه پرداخته، با قدرت گفتمان و «قدرت پشت گفتمان» از هژمونشدن آن جلوگیریکردند، در زیست جهان فرهنگی و اجتماعی مسلمانان اهل سنت ازجمله گفتمانهای واجد اعتبار و دسترسی است.https://iws.shahed.ac.ir/article_972_f78779bccbc66293ca575c88b22e8df0.pdfدانشگاه شاهدجامعهشناسی سیاسی جهان اسلام2980-937171420190321Identifying the Factors Influencing the Government's Failure in Post Taliban Afghanistan in Regional Security Set Theory Guideتبیین عوامل مؤثر بر ناکامی دولت در افغانستان پساطالبان در رهنمود نظریه مجموعه امنیتی منطقهای17520297310.22070/iws.2019.3728.1667FAمرتضینورمحمدیاستادیار روابط بین الملل دانشگاه علامه طباطباییمحمدعارففصیحی دولتشاهیدانشآموخته دکتری روابط بینالملل دانشگاه علامه طبا طباییJournal Article20181202The present study seeks to investigate the contexts and factors influencing the formation of a failed and bankrupt post-Taliban government in Afghanistan. Much of the political and social anomalies in this country has a strong relationship with the weakness and inability of the government.Historical evidence has shown that the government in Afghanistan has consistently failed to exercise empirical sovereignty and has emerged as a weak provider of essential goods and services such as security, justice and prosperity. Governments created after 9/11 were no exception and the international community's supportive policies failed to break the fragility and weakness of the state. Thus addressing this issue is essential. The key question is, "What factors have contributed to the failure and weakness of the government in post-Taliban Afghanistan?" The hypothesis is: high levels of political violence, low levels of socio-political cohesion, major political conflict in government organizing ideology, lack of legitimacy, and weakness of the government's beleifs are the most important factors that put post-Taliban governments at the bottom of the spectrum of failed and pre-modern governments. Research Method: The problem is analyzed in the framework of security complex theory by a descriptive-analytical method. The findings of the paper show the formation of a bankrupt state that has led to the rise of political and social anomalies in the countryپژوهش حاضر، درصدد بررسی زمینهها و عوامل تأثیرگذار در شکلگیری دولت ناکام و ورشکسته در افغانستان پساطالبان است. بخشی بزرگ از ناهنجاریها و نابسامانیهای سیاسی و اجتماعی در این کشور با ضعف و ناتوانی دولت نسبتی وثیق پیدامیکند. شواهد تاریخی نشاندادهاند که دولت در افغانستان بهصورت پیوسته از اِعمال حاکمیت تجربی، عاجز بوده و از ارائه خدمات و کالای اساسی ازقبیل «امنیت، عدالت و رفاه»، ناتوان و ضعیف، ظاهر شدهاست؛ دولتهای بهوجودآمده پس از 11سپتامبر نیز از این امر مستثنی نبوده و سیاستهای حمایتی جامعه بینالمللی نیز نتوانستهاست، گسستی در شکنندگی و ضعف دولت در این کشور به وجودآورد؛ بدینسان، پرداختن به این مسئله، دارای اهمیت و ضرورتی اساسی است. پرسش اصلی اینکه «چه عواملی در ناکامی و ضعف دولت در افغانستان پساطالبان مؤثر بودهاند؟»؛ فرضیه مقاله، این است: سطح بالای خشونت سیاسی، سطح پایین انسجام اجتماعی ـ سیاسی، کشمکش عمده سیاسی در ایدئولوژی سازماندهنده دولت، فقدان مشروعیت و ضعف عقیده (ایده) دولت از مهمترین عواملی است که دولتهای پساطالبان را در انتهای طیف دولتهای ناکام و پیشامدرن قراردادهاست.روش تحقیق: مسئله یادشده در چارچوب نظریه مجموعه امنیتی با روش توصیفی ـ تحلیلی واکاویشدهاست. یافتههای مقاله از شکلگیری نوعی دولت ورشکسته نشاندارند که موجب رشد ناهنجاریها و نابسامانیهای سیاسی و اجتماعی در این کشور شدهاند.https://iws.shahed.ac.ir/article_973_8f716d41599eb7c9ad855e1df6ced1b9.pdfدانشگاه شاهدجامعهشناسی سیاسی جهان اسلام2980-937171420190321Sayyed Hassan Nasrallah's Leadership Role in Using Hezbollah's Intelligent Power Encountering Opponentsنقش رهبری سید حسن نصرالله در بهکارگیری قدرت هوشمند حزبالله در مواجهه با مخالفان20323497810.22070/iws.2019.4180.1746FAراضیهباباییدانشجوی کارشناسیارشد جامعهشناسی انقلاب اسلامی دانشگاه شاهدزاهدغفاری هشجیندانشیار علوم سیاسی دانشگاه شاهد0000-0003-0038-2283Journal Article20181203This article is written to identify the role of Hezbollah Secretary General Seyed Hassan Nasrallah in using Hezbollah's intelligent power in confronting the opponents, and seeks to answer the question, "What has the role of Sayyed Hassan Nasrallah been in using Hezbollah's intelligent power in confronting the opponents?" In order to find the answer to this question, a qualitative method of documentary-analytical method was used and the data were collected with the survey instrument. The findings of the study suggest that Sayyed Hassan Nasrallah has applied a combination of hard and soft power in confronting the opponents by applying a combination of both transactional and inspirational leadership styles to suit the opponents (internal and external) qualifications. In confronting the opponents Sayyid Hassan Nasrallah's "hard power" has been exerted through organizational and political skills in Eid speeches from 2000 to 2018, and his "soft power" by utilizing the three skills of "emotional intelligence, communication and prospect" as well as environmental intelligence. In facing opponents, he has used the hard power and transactional leadership style and, in the case of soft power, he has benefited from anti-inspirational methods.مقاله حاضر بهمنظور شناخت نقش سید <em>حسن نصرالله</em>، دبیر کل حزبالله لبنان در بهکارگیری قدرت هوشمند حزبالله در مواجهه با مخالفان نگاشتهشده و درصدد بوده، به این پرسش پاسخدهد که «نقش سید <em>حسن نصرالله</em> در بهکارگیری قدرت هوشمند حزبالله در مواجهه با مخالفان چگونه بودهاست؟»؛ برای یافتن پاسخ این پرسش از روش کیفی از نوع اسنادی- تحلیلی استفاده و دادهها با ابزار فیشبرداری جمعآوریشدهاست. یافتههای پژوهش بیانمیکنند که سید <em>حسن نصرالله</em> در مواجهه با مخالفان، تلفیقی از قدرت سخت و نرم را با اعمال ترکیبی از دو سبک رهبری تراکنشی و الهامبخش، متناسب با شرایط مخالفان (داخلی و خارجی) اعمالکردهاست.<br /> «قدرت سخت» سید <em>حسن نصرالله</em> با بهکارگیری دو مهارت سازمانی و سیاسی در سخنرانیهای عید مقاومت 2000 تا 2018 در مواجهه با مخالفان و «قدرت نرم» او با بهره از سه مهارت «هوش احساسی، ارتباطات و چشمانداز» و نیز بهرهبرداری از هوش محیطی در مواجهه با مخالفان، اعمالشدهاست. او در مواجهه با مخالفان، بیشتر از قدرت سخت و سبک رهبری تراکنشی استفادهکرده و درصورت اعمال قدرت نرم نیز، روشهای ضدالهامبخش را در برابر مخالفان بهکاربردهاستhttps://iws.shahed.ac.ir/article_978_b85fe3299f3427638e6654506f4e8c28.pdfدانشگاه شاهدجامعهشناسی سیاسی جهان اسلام2980-937171420190321Sociological Study of the Role of Religion in the 2011 Arab Revolutionary Movements
(Case Studies: Egypt and Libya)بررسی جامعهشناختی نقش دین در جنبشهای انقلابی 2011 عربی (مطالعات موردی: مصر و لیبی)23526898710.22070/iws.2019.3968.1704FAسمیرامحمدیکارشناسی ارشد جامعه شناسی انقلاب، پژوهشکده امام خمینی (ره) و انقلاب اسلامیعلیمرشدی زاددانشیار علوم سیاسی و مطالعات انقلاب اسلامی دانشگاه شاهدnullJournal Article20181015Revolutions take form in different social contexts and multiple factors are involved in them. The social factor of "religion" plays an important role in the occurrence of revolutions in a way that it has expanded the political literature related to theorization of revolutions. Since the second half of the twentieth century, the Islamic world comprising of the Arab countries has wittnessed the rise of Islamic movements that have dominated most of the Arab countries like dominoes. One of the challenging issues related to the revolutionary movements of the Arab world that scholars have focused on is the role of religion and religious currents in these movements; in this respect, there are two different views on the subject: "Islamic awakening" with a religious approach and "Arab spring" with a non-religious approach to developments in Arab countries. The main question of the present study is, "What was the role of religion in the formation process of the 2011 Arab movements? And what role did it play in developments in the Arab world compared to other non-religious currents?" Therefore, to examine the role of religion in the Arab revolutionary movements (Case Study: Egypt and Libya), we examine its position within a conceptual system consisting of ideology, leadership and organization. Thus, this research is a descriptive-comparative study. Based on the findings of this study, we conclude that due to the specific socio-cultural context of Arab societies, the presence of religion and Islamists in a democratic manner cannot be denied in the Arab movements, and it can be argued that religion is at least a secondary (at least secondary) factor alongside other non-religious currents that has played a major role; in fact, these signs carry in themselves a "post-Islamist" policy, a policy that seeks to integrate freedom with religion and strives to combine a democratic state with a religious society and eliminate the extremist grounds. These efforts are rooted in developments concerning the desire for democratization and modernization of Arab societies.انقلابها در بسترهای متفاوت اجتماعی شکلمیگیرند و عواملی متعدد در آن نقشدارند. عامل اجتماعی «دین» در وقوع انقلابها نقشی مهم ایفامیکند بهگونهایکه ادبیات سیاسی مربوط به نظریهپردازی (تئوریپردازی) انقلابها را گسترشدادهاست. از نیمه دوم قرن بیستم تاکنون، جهان اسلام متشکل از کشورهای عربی، شاهد بروز جنبشها اسلامگرایانه است که بهصورت دومینویی، بیشتر کشورهای اسلامی را فراگرفتهاست. یکی از مسائل چالشی مرتبط با جنبشهای انقلابی جهان عرب که محققان به آن توجهداشتهاند، نقش دین و جریانهای دینی در این جنبشهاست؛ دراینباره، دو دیدگاه متفاوت با عناوین «بیداری اسلامی» با رویکرد دینی و «بهار عربی» با رویکرد غیردینی در باب تحولهای مربوط به کشورهای عربی، مطرح است.<br /> پرسش اصلی تحقیق حاضر، این است که «نقش دین در روند شکلگیری جنبشهای 2011 عربی چگونه بودهاست؟ و در مقایسه با سایر جریانهای غیردینی در تحولات جهان عرب چه نقشیداشتهاست؟»؛ لذا برای بررسی نقش دین در جنبشهای انقلابی عربی (مطالعه موردی: مصر و لیبی)، جایگاه آن در قالب یک دستگاه مفهومی متشکل از ایدئولوژی، رهبری و سازماندهی را بررسیمیکنیم؛ لذا این تحقیق با روش توصیفی- تطبیقی انجامگرفتهاست. براساس یافتههای این پژوهش بهنتیجهرسیدیم که به دلیل بستر خاص اجتماعی- فرهنگی جوامع عربی، حضور دین و اسلامگرایان با مشی دموکراتیک را نمیتوان در وقوع جنبشهای عربی انکارکرد و میتوان بهجرئت گفت که دین بهعنوان یک عامل دستکم درجه دو(حداقل ثانوی) در کنار سایر جریانهای غیردینی بهطورمهم نقشداشتهاست؛ درواقع این نشانهها سیاست «مابعد اسلامگرایی» را درخود دارند. سیاستی که درپی تلفیق آزادی با مذهب است و میکوشد دولتی دموکراتیک را با جامعهای مذهبی توأمانکند و زمینههای افراطیگرایی را ازمیانببرد که این امر، در تحولات و صبغه دموکراسیخواهی و تغییرهای مدرن جوامع عربی ریشهدارد.https://iws.shahed.ac.ir/article_987_0156e78177b8d3e5c85370809fdaed0a.pdfدانشگاه شاهدجامعهشناسی سیاسی جهان اسلام2980-937171420190321The Impact of Hezbollah's Social Legitimacy on Its Deterrence Against the Zionist Regimeتأثیر مشروعیت اجتماعی حزبالله لبنان بر بازدارندگی آن در مقابل رژیم صهیونیستی26929897510.22070/iws.2019.3893.1688FAسعیدساسانیاندانشجوی دکتری رشته مطالعات منطقهای، گرایش خاورمیانه دانشگاه جامع امام حسین (عJournal Article20181024This article seeks to find a meaningful relationship between an actor's social legitimacy and its deterrence against foreign competitors and opponents. The hypothesis is held that efficiency enhances social legitimacy and, ultimately, reinforces a nation's strategic culture; such a culture will also affect the actor's strategic behaviors, including deterrence, Insofar as any disturbance in the actor-supporter relationship that undermines its social legitimacy is affected by its deterrence against an external enemy. The article has attempted to make a significant relation between Hezbollah's social legitimacy and its deterrence by focusing on the consequences of the Syrian crisis on Lebanon, as well as focusing on Hezbollah's relations with the Lebanese people and their place in Israel's strategic assessment of Hezbollah. The imposition of financial and banking sanctions on Hezbollah in a way that also affects the Lebanese people, is of plans by the United States and Israel to undermine Hezbollah's effectiveness in the eyes of the Lebanese. If implemented, such a plan would undermine Hezbollah's efficiency and social legitimacy in the eyes of the Lebanese people, paving the way for the Zionist regime to control Hezbollah. The methodology of this research is descriptive and analytical and its data are collected from library and internet sources.این مقاله درپی یافتن نسبتی معنادار، میان مشروعیت اجتماعی یک بازیگر و توان بازدارندگی آن در مقابل رقبا و مخالفان خارجی است. فرضیه درنظرگرفتهشده بر این مبنا سامانیافته که کارآمدی، موجب افزایش مشروعیت اجتماعی شده، درنهایت، فرهنگ راهبردی (استراتژیک) یک ملت را تقویتخواهدکرد؛ چنین فرهنگی نیز بر رفتارهای استراتژیک بازیگر ازجمله بازدارندگی، مؤثر خواهدبود تاجاییکه هرگونه اختلال در روابط بازیگر و حامیانش که موجب کاهش مشروعیت اجتماعی آن شود، در ابعاد بازدارندگی آن در مقابل دشمن خارجی تأثیرگذار واقعمیشود.<br /> مقاله کوشیدهاست، با تمرکز بر مناسبات حزبالله با مردم لبنان و جایگاه این مناسبات در ارزیابی راهبردی اسرائیل از حزبالله، میان مشروعیت اجتماعی این جنبش و توان بازدارندگی آن با تأکید بر پیامدهای بحران سوریه بر لبنان، نسبتی معنادار برقرارکند. اعمال تحریمهای مالی و بانکی بر حزبالله بهگونهایکه مردم لبنان را نیز تحت تأثیر قرارمیدهد، ازجمله طرحهای ایالات متحده آمریکا و اسرائیل است تا کارآمدی حزبالله را در نظر مردم لبنان، مخدوش جلوهدهد؛ چنین طرحی درصورت تحقق، میتواند کارآمدی و مشروعیت اجتماعی حزبالله را در نظر مردم لبنان کاهشداده، زمینه مهار آن را توسط رژیم صهیونیستی فراهمسازد. روش این پژوهش، توصیفی و تحلیلی بوده و دادههای آن نیز از منابع کتابخانهای و اینترنتی جمعآوریشدهاستhttps://iws.shahed.ac.ir/article_975_e19c949a4462db7c4e3613a52956eeaf.pdfدانشگاه شاهدجامعهشناسی سیاسی جهان اسلام2980-937171420190321Analyzing the Challenges of Political Liberalization in Jordan from a Structural Theory Perspectiveتحلیل چالشهای آزادسازی سیاسی در اردن از منظر نظریه ساختمندی29932597410.22070/iws.2019.3603.1646FAخلیل الهسردارنیااستاد گروه علوم سیاسی دانشگاه شیرازحسینمحسنی. دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه شیرازJournal Article20181126Minimal political liberalization or democracy is not the same as maximalist and institutionalized democracy and does not lead to the necessity, consolidation and institutionalization of democracy. Achieving this goal requires favorable conditions and opportunities in the structure of power and sovereignty and political and civil actors. This research is based on an analytical-explanatory research method and a socio-political approach in the framework of structure-agent structural theory and with the aim of analyzing the roots and challenges of political liberalization in Jordan. The process which began with the economic crisis and social movements of the middle classes and the masses in Jordan since 1989, and was stirred by the Arab Spring. While it is unrealistic to overlook some of Jordan's early progress on democracy, it still faces major challenges and shortcomings. The most important research question is, "What have been the major political and social obstacles or challenges facing the political liberalization process in Jordan in the last three decades?" The research hypothesis is that the process of political liberalization in Jordan has led to some changes in the structure of power, political leadership, social movements, and democratic civil and political actors that distinguish the political system from the Persian Gulf monarchies. However, they also face significant structural, and non-structural challenges, shortcomings, and obstacles: weak political will in the rule, elite domination and dominance of traditional-tribal government and actors in the structure of political power, institutionalization of the culture of allegiance among masses , and political and ideological gaps among protesters and social forces and actors.آزادسازی سیاسی یا دموکراسی حداقلی، با دموکراسی حداکثری و نهادینهشده یکسان نیست و بهلزوم، به تثبیت و نهادینهشدن دموکراسی نمیانجامد؛ تحقق این هدف، مستلزم شرایط و فرصتهای مطلوب در ساختار قدرت و حاکمیت و کنشگران سیاسی و مدنی است. این پژوهش با روش پژوهش تحلیلی- تبیینی و رویکرد جامعهشناختی سیاسی در قالب نظریه ساختار- کارگزار و ساختمندی و با هدف تحلیل ریشهها و چالشهای فراروی آزادسازی سیاسی در اردن انجامشدهاست که با وقوع بحران اقتصادی و جنبشهای اجتماعی اعتراضی طبقههای متوسط و تودهها در اردن از سال 1989 آغازشد و با بهار عربی جنبوجوشیافت. گرچه واقعبینانه نیست که پارهای پیشرفتهای اولیه اردن را درخصوص دموکراسی نادیدهبگیریم، هنوز دراینباره با چالشها و کاستیهای اساسی مواجه است. مهمترین پرسش پژوهش، آن است که «فرایند آزادسازی سیاسی در اردن در سه دهه اخیر با چه موانع یا چالشهای مهم سیاسی – اجتماعی مواجه بودهاست؟»؛ فرضیه تحقیق، آن است که فرایند آزادسازی سیاسی در اردن به تحقق پارهای تحولات و اصلاحات در ساختار قدرت، رهبری سیاسی، جنبشهای اجتماعی و کنشگران مدنی و سیاسی دموکراتیک منجرشدهاست که نظام سیاسی این کشور را از شیخنشینهای خلیج فارس متمایزمیسازد؛ باوجوداین با چالشها، کاستیها و موانع مهم ساختاری و غیرساختاری نیز مواجه بوده که عبارتاند از: ضعف اراده سیاسی در حاکمیت، سلطه و استیلای نخبگان و کنشگران حکومتی سنتی- قبیلهای در ساختار قدرت سیاسی، نهادینگی فرهنگ تابعیت در تودهها و شکافهای ایدئولوژیک و سیاسی میان کنشگران و نیروهای اجتماعی و معترض.https://iws.shahed.ac.ir/article_974_77d1e77f04945b86dcef559dd3ed54c5.pdf