دانشگاه شاهد جامعه‌شناسی سیاسی جهان اسلام 2980-9371 7 14 2019 03 21 The Salafi Discourse of Sahwah: Semantic Conflict, Integration of Salafi Jurisprudence and Brotherhood Policy گفتمان سلفی صحوه: منازعه معنایی، تلفیق فقه سلفی و سیاست اخوانی 153 174 972 10.22070/iws.2019.3698.1663 FA مهدی عوض پور دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه یاسوج حمداله اکوانی استادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه یاسوج منصور میراحمدی استاد علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2018 10 20 After a century of hegemonic dignity, Wahhabi Salafi discourse has faced introspective challenges since the 1970s. The Sahwa (Awakening) discourse is one of the discourses that emerged as a challenge to the Wahhabi Salafi discourse in Saudi Arabia and sought to rethink the foundations of Wahhabi Salafi political thought. Using the discourse analysis of Laclau's and Mouffe's, the present paper examines how the Sahwah discourse and  its semantic dispute with the Wahhabi Salafi discourse is formed. This discourse, while criticizing the prescription of "adherence" and political indifference in the Wahhabi Salafi discourse,  by taking advantage of the Brotherhood's political teachings, and emphasizing the revival of the role of religion in society and politics, it has sought to deconstruct Salafi discourse and compete with Shia Islam discourse simultaneously.The findings of the article indicate that the ultimate goal of this discourse was to break the monopoly of the official Wahhabi discourse and to pursue politics and Islamization of society through political action; this discourse undermined the central political cause of the Wahhabi Salafi discourse, which is "subordination" to the rulers. Although the Sahwa was not hegemonic in official politics, and competing discourses seriously de-structured the slabs of Sahwa discourse, and prevented it from being hegemonic with the power of discourse and "power behind the discourse," yet In the social and cultural life of the Sunni Muslims, such discourses are valid and accessible. <br />  گفتمان سلفی وهابی پس از یک قرن منزلت هژمونیک، از دهه 1970 با چالش‌های درون‌گفتمانی مواجه ‌شده‌است. گفتمان صحوه  (بیداری) یکی از گفتمان‌هایی است که در چالش با گفتمان سلفی وهابی در عربستان سعودی شکل‌گرفت و به‌دنبال بازاندیشی در بنیادهای فکر سیاسی گفتمان سلفی وهابی بوده‌است. مقاله حاضر با استفاده از تحلیل گفتمان لاکلاو و موفه به بررسی چگونگی شکل­گیری و منازعه معنایی گفتمان صحوه با گفتمان سلفی وهابی می­پردازد؛ این گفتمان، ضمن نقد تجویز «تبعیت» و بی‌تفاوتی سیاسی در گفتمان سلفی وهابی از آموزه‌های سیاسی اخوان‌المسلمین بهره­گرفته و با تأکید بر احیای نقش دین در جامعه و سیاست، به‌دنبال واسازی گفتمان سلفی و هم‌زمان رقابت با گفتمان اسلام شیعی بوده‌است.<br /> یافته­های مقاله نشان‌می‌دهند که هدف نهایی این گفتمان، شکستن انحصار گفتمان رسمی وهابی و پرداختن به سیاست و اسلامی‌کردن جامعه از رهگذر کنش سیاسی بوده‌است؛ این گفتمان توانست دال مرکزی سیاسی گفتمان سلفی وهابی را که «تبعیت» از حاکمان است، متزلزل‌کند. صحوه اگرچه در ساحت سیاست رسمی هژمون نشد و گفتمان‌های رقیب به‌صورت جدی به ساختارشکنی از دال‌های گفتمان صحوه پرداخته، با قدرت گفتمان و «قدرت پشت گفتمان» از هژمون‌شدن آن جلوگیری‌کردند، در زیست جهان فرهنگی و اجتماعی مسلمانان اهل سنت ازجمله گفتمان‌های واجد اعتبار و دسترسی است. https://iws.shahed.ac.ir/article_972_f78779bccbc66293ca575c88b22e8df0.pdf